Ostatnimi czasy postanowiłem sobie wypróbować Mutta – linuksowego czytnika (tzw. MUA) poczty z konsoli. Zmagałem się z nim przez kilka ostatnich dni i wygrałem – wyposażony jestem w pełni funkcjonalnego Mutta obsługującego dwa (i pół) konta pocztowe .

W tym poście chciałbym Wam nieco przybliżyć wstępną konfigurację systemu, aby poczta znalazła się na naszym dysku .

Mutt pozwala nam jedynie czytać pocztę – nie służy do pobierania i wysyłania poczty: wszystkie maile musimy już mieć ściągnięte na dysk. W tym celu posłużymy się programem fetchmail.

sudo apt-get install fetchmail

Po zainstalowaniu fetchmaila musimy stworzyć jego plik konfiguracyjny w naszym katalogu domowym.

gedit .fetchmailrc

Poniżej zamieszczam przykładowy plik .fetchmailrc.
Uwaga! Powinien mieć on prawa rw——- (chmod 600 .fetchmailrc) z uwagi na przechowywanie haseł!

# Ustawienia ogólne

set bouncemail
set no spambounce
set properties “”

# Skrzynka pierwsza – Gmail

poll pop.gmail.com with proto pop3
user “username@gmail.com”
password “password”
options fetchall ssl

# Przykładowa skrzynka

poll serwer.pop3.pl with proto pop3
user “nazwa_uzytkownika”
password “haslo”

# MDA

mda “/usr/bin/procmail -f -F% -d szczypek”

Pewnie zastanawiacie się co takiego przekazuje ostatnia linijka (oczywiście “szczypek” należy zastąpić nazwą użytkownika) – otóż, fetchmail tylko pobiera pocztę z serwera, jej posegregowaniem zajmuje się MDA. W naszym przypadku jest to program procmail.

sudo apt-get install procmail
gedit ~/.procmailrc

Mój plik konfiguracyjny procmaila wygląda tak:

# Katalog, w którym ma być przechowywana poczta
MAILDIR=$HOME/.mail

# Domyślny katalog z pocztą
DEFAULT=$MAILDIR

# Plik z logiem procmaila
LOGFILE=$HOME/.procmaillog

# Żeby log nie był zbyt duży
LOGABSTRACT=no
VERBOSE=off

# Regułka

:0 # Musi zaczynać się od :0
* .* # Filtr
$MAILDIR/Przychodzące # Katalog docelowy

Oczywiście filtrów obsługiwanych przez procmail jest o wiele więcej, np.:

# Pole “To:” zaczyna się od “szczypek”
* ^TOszczypek

# Temat kończy się na “blog”
* ^Subject: *-blog

# Gdzieś w nazwie nadawcy jest “szczypek”
* ^Sender: *(szczypek)

# Nadawca zawiera “szczypek” lub “Szczypek”
* ^Sender: *(Szczypek\szczypek)

Teraz nasza poczta powinna zostać prawidłowo pobrana z serwera i umieszczona w odpowiednich skrzynkach. Zróbmy mały test – ważna jest flaga k, dzięki niej nie stracimy poczty z serwera przy testach.

fetchmail -k

Jeżeli utworzyły nam się pliki skrzynek pocztowych (mbox) we wskazanym przez nas folderze, tzn. że wszystko gra!

Już dwa dni po premierze Ubuntu 7.04 Feisty Fawn, więc wypada się pochwalić swoim pulpitem. Jest to moja pierwsza przygoda z Compizem, więc pewnie jego ustawienia jeszcze się trochę pozmieniają. Wszystko zaczęło się od instalacji konfiguratora (dzięki Azrael ):

sudo apt-get install gnome-compiz-manager

Chwilę później wszystko wyglądało inaczej…

Zacząłem od pulpitu w kształcie kostki – oto i on:

Pobawiłem się jeszcze trochę przezroczystością Metacity okien nieaktywnych i całych okien podczas przesuwania :

Zabawa się w sumie na tym skończyła, ale bardzo podpadły mi do gustu dodatki takie jak wyświetlanie wszystkich otwartych okien (bądź okien samego programu – przydatne w przypadku GIMP-a) i wybieranie okna, które ma być na wierzchu. Ciekawym rozwiązaniem są jeszcze notatki czy selektywne robienie zrzutów :

W najbliższej przyszłości mam zamiar sobie jeszcze doinstalować Sonatę i jakieś narzędzia programistyczne Kto wie, może kiedyś wypróbuję Beryla? ;]

Oto i mój pulpit w ostatnich chwilach egzystencji (zbliża się premiera Ubuntu 7.04 ):

Zastosowałem tutaj styl mojego autorstwa – powybierałem (IMHO) najlepsze elementy z polecanego przez Hadreta MurrinaFancyHuman i Uelowego MurrinaDUOduo. W ten sposób powstało MurrinaHumanDuo (niestety, nie mam gdzie wrzucić ). Ikonki – Gion. Zaś Metacity to Murrine

Czyli święto zakochanych…
…nazwa całkiem ładna, ale pod tą maską kryją się wystawy walentynkowe przepełnione wszechobecnym kiczem :P.

Kicz bywa tworzony świadomie, w celach komercyjnych, gdyż twórczość schlebiająca popularnym gustom zwykle łatwiej się sprzedaje niż dzieła nowatorskie, zaskakujące widza czymś dotąd nieznanym. [...]

Artykuł o kiczu na Wikipedii

W Polsce – nasiąkniętej miłością do amerykańskich quasi-standardów – Dzień św. Walentego rozpoczyna się wraz z Nowym Rokiem. Właśnie wtedy w telewizji pojawiają się reklamy “czekoladowych serduszek Milka”, “zmysLove’ych lodów w McDonald’s” i wielu, wielu innych.

Wszystko to nasila się na dwa tygodnie przed Walentynkami. Dzisiaj nie da się opędzić od wszędobylskich serc i uśmiechniętych misiów – nawet w autobusach MPK są zdjęcia “Zakochanego Tramwaju”! :]

Czemu zapominamy o polskich tradycjach, takich jak Wianki. To też przecież jest olbrzymiaste Święto Zakochanych… i – przynajmniej – ma swój urok.

Czyli ogólnie moje drugie podejście do KDE. Ogólnie wypada nienajgorzej, ale diabeł tkwi w szczegółach

Co mnie najbardziej irytuje?

• Konqueror dużo wolniej wczytuje strony niż Firefox
• Wszystko działa tak jakoś wolniej – może wina dwóch środowisk zainstalowanych na raz?
• “Postęp Sprawdzanie pliku”, czyli wydłużanie się czasu włączania systemu o kilkadziesiąt sekund
• KOffice jest zupełnie niekompatybilny z OpenOfficem :/
• Kontact zżera strasznie dużo pamięci
• Nazwy wszystkich programów na K* (ale to też przydatne czasem )

Zdecydowanie na plus:

• Wszystko ze sobą zintegrowane – trochę to trąci Windowsem, ale ma innego ducha
• Świetne środowisko KDevelop – IMHO lepsze od Anjuty
• Ciekawie działające programy
• Grafika ładniejsza – nawet już nie taka landrynkowa
• AmaroK!!! (mówi samo za siebie )

Podsumowanie było na początku, więc już więcej chyba pisać nie muszę. Cóż – przepraszam, że to takie trochę bleble, ale zupełnie mi nie starcza czasu na nic . Obiecuję jakiś ciekawy post w niedalekiej przyszłości :]

Ferie – już praktycznie – się skończyły (tj. dla mojego województwa ). Nareszcie usiadłem do komputera, więc wypada napisać coś na blogu. (Nie)stety, w tym czasie uzbierała się potworna ilość spraw do omówienia .

W wielkim skrócie, o czym zamierzam dzisiaj napisać:

• Zmiany w systemie.
• Problemy z Ubuntu.
• Kubuntu Satanic Edition
• Podsumowanie OIG-a.
• Ataki phishingowe na mnie (o nie! ).

Ad.1.

Przypadkowo sformatowałem sobie dysk (nigdy nie należy bawić się narzędziami, które do tego celu służą ). Straciłem kilka ważnych dokumentów – takich jak źródła na OIG. Jednak nie o tym chciałem pisać . Zainstalowałem sobie na nowo Ubuntu 6.10 i jak na razie wygląda całkiem sympatycznie. Ciut więcej aplikacji sobie sprawiłem niż poprzednio – nie miałem jednak niestety czasu na zabawę z motywami, więc całość wygląda tak “defaultowo” . Może niedługo coś pozmieniam i zamieszczę zrzut…

Ad.2.

Mimo przeinstalowania systemu nie zniknął mój problem z Ubuntu uruchamiającym się “w kratkę”. Problem polega na tym, że przy uruchamianiu systemu praktycznie zawsze zatrzymuje się na początkowym “Starting up…”. Niestety, bardzo rzadko przeskakuje dalej.

Jak uruchomiam system w Recovery Mode, to stop następuje przy czymś takim:

PCI quirk: region 0400-47f claimed by ICH4 API/GPIO/TCO
PCI quirk: region 0480-046f claimed by ICH4 GPIO
PCI: Ignoring BARO-3 of IDE controller 0000:00:lf.

Z tego co się orientuję, to powyższe jest dobrze, a następny krok to uruchamianie “video”… i klops . Jak wydukam jakieś rozwiązanie to dam znać .

Ad.3.

Nadeszła kolejna wersja Ubuntu Satanic Edition. Tym razem z KDE na pokładzie. Prezentuje się całkiem nieźle, oto oficjalne zrzuty:

Ad.4.

Na OIG zdążyłem wysłać – niestety – tylko jeden program. Pozostałe diabli wzięli po formacie… Nie jest jednak tak źle – ocenili mnie na 100pkt., czyli max. ile można było zdobyć za jedno zadanie

Dla potomnych zrobiłem zrzut ekranu :

Ad.5.

Dostałem dzisiaj e-mail od “PayPal”, w którym poprosili mnie o “potwierdzenie” swoich danych. Na podstawie tego, że link podany w mailu prowadził nie tam, gdzie wskazywał w tekście (a do jakiejś strony “z dużą ilością numerków” – czyżby IP? ) mój Thunderbird ostrzegł mnie, że wiadomość nie jest prawdziwa. I chwała mu za to, bo kto wie co ja bym zrobił ]:-> .

Abstrahując od mojej głupoty i późniejszych poczynań (z góry mówię, że ten e-mail zignorowałem ) warto zauważyć, że phishing jest rzeczywiście realnym zagrożeniem. O czym zresztą kiedyś już pisałem…

Postludium (epilog)

Podziwiam wszystkich, którzy w swoim czytaniu dotarli aż tutaj – sam chyba nigdy nie przeczytałbym tak długiej notki na blogu. Zapowiadam, że w najbliższej notce – mam nadzieję, że ukaże się niedługo – opiszę tylko jakieś jedno, konkretne zagadnienie. Najprawdopodobniej będzie to coś a’la HOW-TO. :]

Phishing to rodzaj ataku crackerskiego mający na celu wydobycie haseł i innych poufnych informacji. Polega on najczęśniej na stworzeniu fikcyjnej strony konkretnej organizacji i prośbie o potwierdzenie (przez ich podanie) interesujących przestępcę danych.

Niedawno wykryto lukę we flagowym produkcie firmy Adobe – Adobe Readerze. Wtyczka tego programu do przeglądarek internetowych umożliwia przeprowadzanie ataków phishingowych nawet w przeglądarkach wyposażonych w odpowiednie zabezpieczenia…

Początkowo nie widziano niebezpieczeństwa spowodowanego przez tę dziurę. Okazało się, że wykorzystując ją można przejąć kontrolę nad całym systemem. “Wystarczy” uruchomić kod Java Script wraz z zaufanym plikiem PDF, co gorsze plikiem na dysku użytkownika. To jeszcze raz dyskwalifikuje system Windows z ringu bezpieczeństwa – lokalizacja takiego pliku jest łatwa do przewidzenia, i u większości użytkowników znajduje się w tym samym folderze (chodzi o PDF dostarczany wraz z programem)!.

Stronę phishującą można także wykonać za pomocą technologii Flash – w przypadku Firefoksa i IE zabezpiecznie antyphishingowe nie zadziałają, bo są przystosowane wyłącznie do stron w HTML-u. Na pierwszy rzut oka wykonana w ten sposób strona wygląda identycznie jak jej pierwowzór, jednak prawoklik szybko zdemaskuje oszusta. Wyświetla się wtedy charakterystyczne menu do strerowania animacjami Flash. F-Secure zamieścił na swoim blogu zrzuty prezentujące przykładową stronę-uszusta wykonaną we Flashu – link.

Ostatnio wyłapano też lukę w otwartym pakiecie biurowym OpenOffice.org. Została ona oceniona przez serwis Secunia jako wysoce krytyczna, jednak nie odnotowano na razie żadnych ataków wykorzystujący tę dziurę. Do jego przeprowadzenia potrzebne jest specjalne spreparowanie plików WMF/EMF (ten format był wcześniej wielkim problemem M$ Office). Na uwagę zasługuje również fakt, że wydano już oficjalną łatkę naprawiającą problem.

Żona Jana Rokity – Nelly – wystąpiła z Platformy. To jeszcze nie jest nic strasznego, zdecydowanie bardziej zatrważające są jej wypowiedzi w programie Moniki Olejnik zatytułowanym Kropka nad i – najciekawsze fragmenty można przeczytać w kontynuacji tej notki.

Nie wiem czemu Platforma mnie nie chciała

Ja nie wiem czemu to PO miała nie chcieć Pani Nelly w swoich szeregach. Ona nie została wyrzucona, a sama wystąpiła – mało kto nawet wiedział, że jest członkiem owej partii.

Były 2 opłatki wigilijne w Krakowie.

Opłatków PO w tym mieście było z 10. Każde koło miało osobny opłatek – a to, że w jednym z nich uczestniczył jej mąż, nie zmienia tej sytuacji. Warto nadmienić, iż był zaproszony na główny opłatek regionu Platformy Obywatelskiej – zbojkotował go i nie raczył przyjść .

My [kobiety UE - przyp.] mamy forum, na którym mają prawo wypowiadać się mężczyźni.

Brzmi groźnie

I jeden mały dialog między Moniką Olejnik, a Nelly Rokitą:

NR: Jan Rokita się nigdzie nie pchał do władzy.
MO: A “premier z Krakowia”?
NR: To było uzgodnione!

No comments – chodziło o to, że Tusk chciał być prezydentem

Warto nadmienić, że zdaniem naszej gwiazdki nie była to zagrywka polityczna i ona z mężem (nazywanym przez nią bardzo formalnie “Janem Rokitą”) “w ogóle o niczym nie rozmawia”.

PS. Przepraszam, że tak politycznie zacząłem ten nowy rok Tyle tematów nagle ruszyło… Obiecuję, że niedługo będzie coś bardziej technicznego ]:->

To już najprawdopodobniej ostatnia notka na tym blogu w bieżącym roku kalendarzowym. Z tego powodu pragnę życzyć wszystkim zagorzałym jego czytelnikom dużo zdrowia i szczęścia w nadchodzącym roku!

Niech nadchodzący rok, opatrzony numerem 2007, przyniesie Wam wiele radości, szczęścia i zdrowia. Życzę Wam, żebyście mogli spełnić wszystkie swoje marzenia, rozwijając się w zapragnione przez Was strony…

Jednak życzenia to nie wszystko, co pragnę napisać – wypada ten rok jeszcze podsumować…

Człowiekiem roku magazynu “Time” został, osławiony już, “You” – czyli “Ty”. Jest to skierowane do wszelkich użytkowników WWW, którzy oddziałują w ten sposób na ludzkość. Polski tygodnik “Wprost” człowiekiem roku uczynił Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobro (Ziobrę?). Argumentacja tego wyboru powala z nóg.

Jednoznacznie opowiedział się po stronie ofiar, po stronie prymatu prawa do sprawiedliwości, a nie prawa do resocjalizacji przestępców. Zmusił środowisko prawnicze do rozpoczęcia procesu samooczyszczania. Wydał wojnę mafijnym układom, również w wymiarze sprawiedliwości. Wydał wojnę korporacyjnej solidarności sędziów, adwokatów i prokuratorów. Zakwestionował nieomylność lobby prawników. Odwrócił lansowaną przez nie tendencję do łagodzenia i ograniczania kar

(Wprost)

Nie zgadzam się z ani jednym zdaniem powyższego tekstu – Zbigniew Ziobro jest osobą nadgorliwie poszukującą “układów”, których rozwiązanie sprowadza się do spektakularnego zatrzymania podejrzanych, którzy zostają wypuszczeni po jednym dniu. IMO w ten sposób jednoznacznie opowiedział się po stronie układów, które sam chorobliwie “próbuje” zwalczać.

Czasami aż ciężko patrzeć na prokuraturę, która rozwiązuje partyjne spory “na górze”…

PS. WordPress sobie wymyślił jakiś obowiązkowy element stopki (czyt. GIF 1px/1px), który nie ma atrybutu alt, przez co blog w walidacji ma 1 error…

Nowa notka na blogu uela natchnęła mnie do tego by pozmieniać co nieco na moim biurku . W chwili obecnej wygląda to tak jak na zrzucie umieszczonym poniżej:

Postanowiłem zmienić styl GTK. Po krótkim rozpoznaniu na Gnome-Look doszedłem do wniosku, że najodpowiedniejsze będzie coś z kuźni Murrine – zadowoliłem się polecanym przez Hadreta MurrinaFancyHuman. Po krótkich zabiegach edycyjnych wykonywanych przy użyciu Murrine Configuratora doszedłem do wniosku, że Ubunciaskie metacity Human tutaj nie pasuje. Wgrałem ciut kanciaste Murrine – prezentuje się ślicznie! Na koniec nadszedł czas na ikonki… to był chyba najtrudniejszy wybór – ostatecznie padło na GnomeStrange – Orange, które pozwoliły mi zachować brązowego ducha Ubuntu .

Niektórych pewnie zastanowi to okienko w górnym rogu na pierwszym zrzucie. Otóż – zmiany dotknęły także oprogramowania. Postanowiłem wypróbować nową miłość uela – MPD + Sonata. Zainstalowało się bez większych problemów – jedynie nie istniał plik “.mpdconf”, ale co tam . Na razie sprawuje się świetnie – zobaczymy, co z tego będzie…

Poniżej zamieszczam linki do poszczególnych elementów mojego nowego biurka:

• GTK Theme: MurrinaFancyHuman
• Metacity: Murrine
• Ikonki: GnomeStrange – Orange/strong>
• Tapeta: TheWind2 by Lassekongo83